خشک مقدسی برید سر برادر مرا

در ان زمانکه می شنید ناله ی مادر مرا

بروی سینه اش نهاده چکمه را

 سر تو می برد ز کینه از قفا

حسین من حسین من(2)

*     *      *

بلبل شوریده ام و وصف جمال می کنم

با گل پاره پاره ام چه شور و حال میکنم

یوسف من حسین پیراهنت چه شد

زیر سم ستور با بدنت چه شد

حسین من حسین من(2)

از حاج محسن رشید در بازار تهران،هیئت قندی(خانواده شهدا)

یا امام رضا

تو دل یه مزرعه یه کلاغ که رو سیاست

هوایی شده بره پا بوسه امام رضا

اما هی فکر می کنه اونجا جای کفتراست

آخه من کجا برم یه کلاغ که رو سیاست

من که توی سیاهیا از همه رو سیاه ترم

میونه اون کبوترات با چه رویی بپرم

تو همین فکرا بودش٬ کلاغ عاشق ما

یه دلش می گفت برو٬ یه دلش می گفت نرو

که یهو صدایی گفت تو نترسو راهی شو

به سیاهی فکر نکن تو یه زائری برو

من که توی سیاهیا از همه رو سیاه ترم

میونه اون کبوترات با چه رویی بپرم

  امین

از کودکی همیشه این سوال برایم مطرح بود که چرا قطار تا وقتی ایستاده است کسی به او سنگ نمی‌زند اما وقتی قطار به راه افتاد سنگباران می‌شود...

این معما برایم بود تا وقتی که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم دیدم این‏ قانون کلی زندگی ما ایرانیان است که هر کسی و هر چیزی تا وقتی که ساکن‏ است مورد احترام است، تا ساکت است مورد تعظیم و تبجیل است اما همین که به راه افتاد و یک قدم برداشت نه تنها کسی کمکش نمی‏کند، بلکه‏ سنگ است که بطرف او پرتاب می‏شود، و این نشانه یک جامعه مرده است، ولی یک جامعه زنده فقط برای کسانی احترام قائل است که متکلم هستند نه‏ ساکت، متحرکند نه ساکن، باخبرترند نه بی‏خبرتر .

     ایااز نظر شما واقیعت دارد؟

اینجا آسمان ابریست ، آنجا را نمیدانم... اینجا شده پائیز ، آنجا را نمیدانم... اینجا فقط رنگ است ، آنجا را نمیدانم... اینجا دلی تنگ است ، آنجا را نمیدانم. وقتی كه بچه بودم هر شب دعا میكردم كه خدا یك دوچرخه به من بدهد.. بعد فهمیدم كه اینطوری فایده ندارد. پس یك دوچرخه دزدیدم و دعا كردم كه خدا مرا ببخش

هی با خود فکر می کنم ، چگونه است که ما ، در این سر دنیا ، عرق می ریزیم و وضع مان این است و آنها ، در آن سر دنیا ، عرق می خورند و وضع شان آن است! ... نمی دانم ، مشکل در نوع عرق است یا در نوع ریختن و خوردن ؟

به نظر شما چرا اینگونه است؟چرا......

بی خودی پرسه زدیم،صبحمان شب بشود

بی خودی حرص زدیم،سهممان کم نشود

ما خدا را با خود، سر دعوا بردیم

ما به هم بد کردیم، ما به هم بد کردیم

ما حقیقت را زیر پا له کردیم

و چقدر حظ بردیم، که زرنگی کردیم

روی هر حادثه ای، حرف از پول زدیم

         از شما می پرسم، ما که را گول زدیم؟

   آیا این شعر در مورد زندگی شما صدق می کند؟

                                                       باتشکر ازدوست خوبم محمد حسین نداف که تا اینجا مرا یاری نمودند

از پروین اعتصامی                                                                  

                                نظرتان چیست؟

چمدونمو دارم میبندم ، با یه طرح کهنه از دلخوشیام
باورم نمیشه باید برمو ، دیگه هیچوقت به دیدنت نیام
تو که میشناسی منو بهم بگو ، مگه میشه این همه ساده برم؟
با تمومه جاده ها عطر تو از ، بگو باید از کدوم جاده برم؟
شایدم دوباره باید از همون ، جاده ای که تک و تنها اومدم
تک و تنها برمو یادم بره ، واسه ی چی دل به این جاده زدم

چمدونمو باید میبستم ، واسه رفتن از همون روزی که
تو با طعنه هات میگفتی عشقت ، واسه ی دنیای من کوچیکه
خونه خیلی وقته که بهم میگه ، با خودت مرور کن گذشته رو
کسی اینجا به تو وابسته نبود ، خودتو خسته نکن دیگه برو

من با چمدونم آخره جاده ، منتظرت میشم ..
تو هم اگه دیدی ، تنهایی سخته برات ، بیا بمون پیشم !
من با چمدونم آخره جاده ، منتظرت میشم ..
تو هم اگه دیدی ، تنهایی سخته برات ، بیا بمون پیشم !

من با چمدونم آخره جاده ، منتظرت میشم ..
تو هم اگه دیدی ، تنهایی سخته برات ، بیا بمون پیشم !

همان آهنگ وبلاگ

از بابا طاهر عریان

                                                                          نظرتان راجع به این شعر چیست؟